Την ιστορία του παππού μου την έμαθα σαν παραμύθι απ' τη γιαγιά ή μάλλον την έψαξα στα μισόλογά της πολλές δεκάδες χρόνια μετά από τότε που εκείνος έφυγε, φυγόδικος, για την Αμερική, για να μην ξαναγυρίσει ποτέ από κει. Δεν ξέρω τι είναι αλήθεια απ' όσα μου διηγήθηκαν οι δικοί μου και πόσο αλλοιώθηκαν τα γεγονότα μέσα στη μακρινή αχλύ του χρόνου. Πάντως παραμυθιάστηκα μ' αυτή την ιστορία του παππού που δεν γνώρισα, όπως παραμυθιασμένοι, στ' αλήθεια, ήταν και οι άνθρωποι όλα αυτά τα χρόνια που έφτιαχναν και έζησαν την ιστορία τους. Τα κράτησα όσα άκουσα, τα ανακάτωσα με ενθυμήματα δικά μου, λίγο απόμακρα από το βίο του παππού, πάντως αληθή και σχετικά, κι όλα μαζί τα ιστόρησα εδώ ως minima memoralia. Είναι τα ελάχιστα ενθυμήματα, αυτά που ξαναφέρνουν πίσω τον χαμένο χρόνο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

La historia de mi abuelo la aprendí como un cuento de hadas de mi abuela, o más bien la busqué en su diario muchas décadas después de que él partiera, fugitivo, hacia América, para no volver jamás de allí. No sé qué es cierto de lo que me dijo mi gente y cuánto cambiaron los acontecimientos en la lejana niebla del tiempo. Sin embargo, me contó una historia por esta historia de mi abuelo que yo no sabía, como personas de cuento de hadas, de hecho, fueron las personas todos estos años que hicieron y vivieron su historia. Guardé lo que escuché, lo mezclé con mis propios recuerdos, un poco alejados de la vida de mi abuelo, por cierto y relativo que fuera, y lo conté todo junto aquí como un minima memoralia. Son los pocos recuerdos, los que traen de vuelta el tiempo perdido. (De la presentación en la contraportada del libro)