Premio de Poesía Martín Códax, 1992. A insistente evocación do recordo, certas máscaras do íntimo e do amor, conforman esa luz reveladora que o poeta, desde o culto aos sentidos e á vida, utiliza como ámbito para a salvación da memoria e da existencia. Trátase dun libro unitario que aportou unha gramática poética orixinal no panorama da poesía galega dos anos noventa.