Dòppo avei letto “E reixe” o professô Franco Bampi o l’à dïto: “Drento gh’é detutto”. Scí, o l’à raxon, inte sto libbro gh’é de tutto comm’à Zena. Inte “Reixe” gh’é a gente de Muäge e da Montâ di Àngei a-o tempo che Zena a l’ëa zeneise; inte “Omnia operatur spiritus” (o l’éscrïto pe taera, comme s’intra, into dòmmo de Livorno) gh’é a poexïa de Caproni, a Villezzatúa de Goldoni, o poae de l’autô, a Cérere, mescci insemme, lettiatúa e vitta, comme dev’ëse, squaexi unn’indicaçion de poética; into “Modeneixi” l’autô e sò poae s’aggueitan; “O canto scúo” o l’é un romanso de eutto pàgine (S. Espriu o n’à scrïto un ancon ciú curto, de sei, “A Texinin ch’a chinava e scäe”) in cornixe; inte “Munimentum civitatis” se veu capî perché i zeneixi n’an avvardòu a seu lengua e i catalaen scí; inti “Frettoeli” se parla de meistri boin e grammi, de scrïtoî, de viägi, de cobbie averte e serrae, da Maria a de Ròcchi.